Spam

27 september

Gisterenavond kocht ik kaartjes voor Dé Poezenfilm op dierendag in de bios. Gezellig met Fien, even zwijmelen en lachen. De bevestiging kwam maar niet en dus besloot ik eens in de Spam box te kijken. Daar trof ik geen kaartjes maar wel een brief van het AVL en ik raakte een soort van in paniek. Daar gaat een verhaal aan vooraf.

Toen ik net 50 was kreeg ik 2 uitnodigingen: bevolkingsonderzoek borstkanker en bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker. Hoe de eerste afliep weten we inmiddels. De huisarts belde mij na het uitstrijkje: "Mevrouw u heeft HPV, over 6 maanden dit onderzoek herhalen."

Dat heb ik een paar weken geleden keurig gedaan. Weer moest de huisarts mij weer bellen. Het virus is actief en er zijn afwijkende cellen gevonden. Ik heb een dag gehuild en gevloekt en alles op alles gezet om een gynaecoloog in het AVL te krijgen want ik ga in mijn situatie geen onderzoeken laten doen in een ander ziekenhuis. Communicatie binnen een ziekenhuis blijkt soms al ingewikkeld, laat staan tussen ziekenhuizen. Vorige week belde het AVL dat ze plek voor me vrijgemaakt hebben en ik a.s. woensdag kan komen. Eerst een gesprek, dan een onderzoek met een biopt afname. Ik besloot dit voor de kinderen achter te houden, want het kan met een sisser aflopen en nog een keer het woord 'kanker' in een andere hoedanigheid laten vallen leek me geen goed idee. Bovendien heb ik ook ondertussen weleens zin om net te doen of het goed gaat.

De spam gisteren. Daarin zat een uitgebreide informatiebrief van poli 2, de enige poli waar ik nog nooit ben geweest in het AVL. Ik wist dat ik een brief zou ontvangen maar dat is in mijn beleving geen mail en AVL stuurt soms talloze brieven met de post met info die je allang in je app hebt gezien dus ik verwachtte een bevestiging van de afspraak, zoiets. In deze mail stond echter wat er op het programma staat woensdag en dat er ook meteen de vervolgingreep direct kan plaatsvinden als de arts dat nodig vindt. In één moeite genoemd met woorden als 'opname', 'nuchter' en ruggenprik. En dat ik absoluut een begeleider mee moet nemen. De nacht werd dus ruk. Woelen, ijskoud en stress. Die stress reageerde ik al even voor het slapen niet zo gezellig af. Ik zou een barbie-film met Fien gaan kijken, lekker nostalgie met veel roze, maar met een foute smoes ben ik afgehaakt. Daar voelde ik me ook rot onder. 

Dus besloot ik vannacht om het toch te gaan vertellen aan de kinderen. Het laatste wat ik wil is ongezelligheid door stress creëren. En ik ben nou eenmaal chemo patiënt en daarmee heeft elke ingreep meer risico. Als ik plots veel later thuis kom of moet blijven moeten ze dat wel weten.

Gelukkig heb ik in mijn netwerk een gynaecologe die ik goed ken. Ik vroeg haar of we vandaag even konden bellen en dat kon. Ze heeft alles heel uitgebreid uitgelegd, kent de artsen persoonlijk in AVL en alhoewel ik er als een berg tegenop zie ben ik nu toch iets geruster. Ben zo klaar met pijnlijke onderzoeken, prikken, pijn en wachten op uitslagen.

Ben ook heel erg klaar met kanker; heb al 3 soorten. Doe ik al 20 jaar keurig bij elke oproep een uitstrijkje, probeer ik zo gezond mogelijk te leven en ben ik hondstrouw geweest aan 1 persoon. Dat laatste is ronduit pijnlijk. Want de huisarts is vrij duidelijk in haar uitleg hoe ik dit virus heb gekregen. 

Herfst

 26 september

Gisterenmiddag is Ada overleden. Ik heb die dag met een onbestemd gevoel zitten wachten op het bericht. Ik hoop van harte dat ze met Juup herenigd is op een mooi plekje in het universum. Ik kan niet anders dan geloven dat er iets moois komt aan het einde van je leven want anders zou het zo zinloos zijn. Alles wat je meemaakt en waar je van leert, alle inzichten die je op doet, al je bijzondere ontmoetingen met anderen en de betekenis die je voor elkaar hebt. Vanochtend was ik om 5 am klaarwakker en verdrietig en besloot maar mijn oude foto album in te duiken. Dit is wel een goeie uit de oude doos: verjaardag, lekkere hapjes en gezelligheid.

Lieve Ada & Juup, Ik hoop dat ze in het universum ook zorgen voor bourgondische geneugten!

Ik begon gisteren met oncologische revalidatie bij de fysio en we waren allebei trots: ik was eens op tijd en ik heb een half uur oefeningen gedaan! Verder ben ik de hele dag druk in de weer met allerlei zalfjes. Mijn slijmvliezen beginnen het na 4 chemokuren ontzettend zwaar te krijgen en je hebt ze op meerdere plekken en ze doen dus op meerdere plekken pijn, zoals de mond en de poeperd. Heb je eindelijk eetlust, doet eten zeer. Ga je eindelijk keurig een grote boodschap met regelmaat doen, doet het ook ontzettend zeer. Maar het ziekenhuis heeft voor veel een oplossing en een recept.

Joep kwam doodmoe en koud thuis uit school en kroop ook onder een deken bij mij op de bank. Ik had me net weer eens bedacht dat het best ingewikkeld is om wat hoogtepunten te creëren voor de kids. School en sport staat in het teken van corona, dat betekent vooral op school dat je het de hele dag koud hebt omdat er zo goed gelucht wordt. Als je na een wedstrijd in de regen iets warms wil drinken, mag je het clubhuis alleen in om het te bestellen en moet je het buiten koud opdrinken. Als ik het koud heb, word ik chagrijnig. Ben bang dat Joep dat ook heeft. 

"Joep, laten we gauw een winterjas gaan passen ergens."

Maar ja, corona. Ik ga echt niet op zaterdag een winkel in en de schooldagen zijn lang dus een andere dag kan niet. Dan maar weer online. Maar het idee van winkeltje in, kopje koffie tussendoor is veel leuker. Ik merk alleen bij de paar losse, kleine boodschapjes die ik doe dat de afstand tussen mensen ver te zoeken is. Het voelt niet veilig, en dus heb ik besloten sowieso een mondkapje te gaan dragen als ik iets haal. Mijn mutsje maakt geen indruk, pruik valt niet op dus dan maar een mondkapje. 

Maar goed, iets leuks bedenken. Ik piekerde me suf. Uiteindelijk bleek het heel simpel. We hadden gisteren zelfgemaakte pizza op het menu dus moedigde ik Joep aan dit samen te gaan maken. Er ontstond een gezellig gesprek in de keuken en we besloten de pizza onder een deken op de bank op te smikkelen bij een opgenomen aflevering van Holland's got Talent. Joep die nooit TV kijkt werd daar wel blij van! Kaarsje aan en het was even helemaal goed.

Vanmiddag een stukje wedstrijd van Fien kijken en een vers brood halen. En wie weet kan ik iemand overhalen voor een potje kaarten of puzzelen. Het is herfst, de verwarming schoot vanochtend voor het eerst vanzelf aan en de warme vesten kunnen weer uit de kast. Zolang wij binnen fijn bij elkaar zijn en corona buiten blijft lukt het vast wel om nog wat kleine hoogtepuntjes te creëren.

Op Ada!

 24 september

Verschrikkelijk verdrietig, zo omschrijf ik mezelf vandaag. 

De tranen stromen en dat is niet omdat ik mezelf zielig vind. Mijn lieve vriendin Nicole heeft vorige maand haar vader Juup plots moeten begraven. En nu een paar weken later gaat haar mama, Ada, haar man snel achterna. Dat verzin je toch niet. 

Toen ik een jaar of 14 was 'ontdekte' ik Nicole op het Mill-Hill college in Goirle. Tussen alle kakkers en alternatievelingen was Nicole gewoon haarzelf en werd daarmee een soort voorbeeld voor mij. Want hoe kun je jezelf zijn als je rond loopt op een school vol met pestende leerlingen? Hoe doe je dat? Ik ontdekte snel haar geheim toen ik mijn eerste kop thee dronk aan de tafel bij Ada en Juup, haar ouders. Ouders die een heel warm nest hadden gebouwd voor hun kinderen waardoor ze alledrie opgroeiden tot hele fijne mensen. Ouders die zo oprecht geïnteresseerd, empathisch, warm en lief zijn. Alle tijd voor een kopje thee en de verhalen van hun kinderen over wat er die dag gebeurd was. Ik denk dat er maar één woord bestaat voor het gevoel dat ik daar kreeg: geborgenheid. Ik kon er geen genoeg van krijgen en heb dat nergens anders ooit zo gevoeld. 

36 jaar later is het inmiddels. Logeerpartijtjes, verjaardagen, voldoende glaasjes wijn en vroeger ook sigaretjes, een hoop humor en gelach en vele goede gesprekken. Ada overlaadt me altijd met complimentjes en daar word ik een beetje ongemakkelijk van maar dat ze altijd zo oprecht zijn helpt een heleboel. Dus ik denk dat ze me dat ook geleerd heeft: complimentjes ontvangen. Ze heeft me ook geleerd dat je elkaar moet aankijken als je proost. Dus vele glaasjes wijn gaan bij mij automatisch vergezeld met de tekst: "Op Ada". Dat snapt natuurlijk niemand, behalve Nicole, maar dat maakt niet uit.

Ik zou er alles voor over hebben om nu in de auto te stappen en haar een hele dikke knuffel te geven voordat ze onderweg gaat naar Juup. Het kan alleen in gedachten en via post die we hebben uitgewisseld.

Lieve Ada, ik weet niet eens of ik het lust vandaag maar ik heb gewoon een flesje wijn koud gezet. Mijn favoriete Nieuw-Zeelandse, wel zo toepasselijk. Ik wil namelijk gewoon op je proosten. Omdat je zo'n fantastische mens bent en zoveel voor me betekent hebt.

Op Ada!

Ffe eruit

 23 september

Wat kun je toch blij zijn met iemand die tegen betaling je huis komt poetsen. Vooral als je het zelf niet kunt en de gemeente nog een paar weken de tijd nodig heeft om te bedenken of ik voor huishoudelijke hulp in aanmerking kom. "We doen ons best om binnen 4 weken contact met u op te nemen" stond in de brief van vandaag. Gisteren kreeg ik echter een email waarin staat dat mijn aanmelding binnen is gekomen. Tja dus, bij mij is een email ook een vorm van contact dus hoezo nog een brief waarin aangekondigd wordt dat ze me gaan bellen? Ben bang dat de corona efficiëntie is helaas aan Lisse voorbij gegaan.

Na een lousy nachtje met een hoop gewoel was mijn energie alweer foetsie toen ik uit de douche kwam maar Linda had een briljant idee: "Terwijl ik boven begin moet je even Jinek van gisteren terugkijken, en dan vooral naar Famke Louise!"

Het was de moeite waard. Ze gaf een goede cursus : Hoe geef ik geen antwoord op vragen, luister ik alleen naar mijn eigen stem en maak ik mijn zinnen niet af. En waar ze nou precies 'niet meer aan mee doet' is ook niet geheel duidelijk. Wel fijn dat ze respect heeft voor corona.....Hilarisch. Ik kijk nooit tv overdag maar deze primeur was de moeite waard.

Om een uur of 11 kwam Patricia om met mij wat fruit te halen en ergens een kopje thee te drinken Mondkapjes op in de auto en naar Sassem. Ik mag vanaf morgen weer deelnemen aan het verkeer na de pammetjes van het weekend maar ik vertrouw mezelf nog niet helemaal. Dat ik al heeeeeeeel lang niet meer op een terras heb gezeten is duidelijk;  ik ben nog in de fase van gauw neerploffen terwijl iedereen gewend is aan het registreer-beleid. En zo zaten we om 11.30 aan een verse jus d'orange en een kroket. Hoe kom je erop? Patries had niet echt ontbeten en mijn ontbijt was al uren gelee en ik weet inmiddels dat als ik ook maar enigszins denk: hier heb ik in in, ik meteen het moment moet pakken. Het was fijn om er even uit te zijn. Even van die bank af en van de dagen die maar in elkaar overvloeien en van lezen, puzzelboekje, slapen of een serie aan elkaar hangen. Zo niet hoe ik mijn leven wil leiden! Maar ja, ik heb me ook nog nooit 7 weken achter elkaar niet gevoeld. Ik kijk bijna uit na de volgende kuren; vooral dat ze beter te doen zijn. Mijn lotgenote uit Breda start maandag weer, een week voordat ik begin. In mijn fantasie krijg ik volgende week talloze appjes van haar dat het 'een fluitje van een cent is', of zoiets.

Na ons verlate ontbijtje hebben we kaas en fruit gescoord. Ik kom al jaren bijna wekelijks bij deze 2 kramen maar nu dan toch plots met een ander kapsel. De kaasboer vond het fijn me weer te zien zei hij, en vroeg gelukkig niets. De fruitboer vroeg zich af waarom ik een mondkapje bij me droeg. 

"Tsja, ik behoor tegenwoordig tot de kwetsbare groep." Deze info moest hij even verwerken....dat gecombineerd met mijn nieuwe kapsel deed wel een belletje rinkelen geloof ik. Nou ja, hebben we dit ook weer gehad. Ik heb in ieder geval de laatste aardbeitjes van het seizoen in the pocket, laat de herfst maar komen want des te eerder is het eind december, en eind december mag de vlag uit als de chemotherapie klaar is. Het is niet eens meer 100 dagen tot kerst, dus ik kan zelfs gaan aftellen.

Inmiddels zit ik weer uitgeteld op de bank maar heel blij dat ik er even uit ben geweest. Voor je hoofd ook even goed en is de drempel naar een wandelingetje morgen wellicht weer wat kleiner. En ik hoef ook niets meer vandaag. Inge heeft gisteren uit Mijdrecht lasagna gebracht die we zo de oven in kunnen schuiven en wat het lievelingskostje is van de 3 tieners. Daarna nog een online informatie avond van school dus hoef ik er gelukkig niet naartoe. Hoop dat ik mijn hoofd er een beetje bij kan houden. Gisteren heb ik geprobeerd een webinar van de vakbond te volgen over het sociale plan bij ontslag dat op 1 oktober bekend wordt gemaakt. Ik heb er precies niets van opgestoken....concentreren is een dingetje. 

Het regent inmiddels corona besmettingen in elke klas en Joep heeft zijn eerste test al gehad, negatief dus na 2 dagen online les mocht ie vandaag weer naar school. Dat wordt nog wat deze herfst.....elke week een test doen bij een beetje snot is ook niet fijn.

Frisse Blommen

 21 september

Mijn huis staat vol verse blommen, heerlijk! Zaterdag kwam Daan met een prachtige bos van de hele jaarclub en een grote pan soep. Daarbij nog een overheerlijke cake van Jel voor de family en een mooi leesboek van Eef. Terwijl Daan de bloemen in de vaas zette bleef de deurbel rinkelen en kwam er nog een bos van Karen en Peter&Linda. Ook al lig ik ziek op de bank: ik word er heel blij van. Ik las laatst ergens dat onderzoek uitwijst dat een mooi sociaal netwerk helpt bij genezing. Nou, dan zit het bij mij wel goed! Dankjewel lieve mensen, echt heel fijn!!

De zaterdag en zondag zijn verder in een soort misselijke sloomheid voorbij gegleden. Ik val steeds een beetje in slaap en dat is fijn, want dan gaat de dag sneller voorbij en ook de eerste 3 dagen dat ik onder de medicatie zit waar ik nou niet echt dol op ben. Buiten schijnt het zonnetje maar ik heb er maar geen gebruik van gemaakt, te warm en teveel gedoe om de hangmat te installeren. Ik lig dus gewoon binnen onder een dekentje op de bank.

Ik merk dat de bloedtransfusie maakt dat ik de trap weer makkelijker op kom. Vandaag ben ik ook een tikkie minder misselijk en dat geeft hoop! Dat deze 4 de kuur weer iets beter gaat dan de derde. Alleen is het drinken weer een uitdaging. Ik ben de kopjes (gember) thee inmiddels spuugzat, zoete drankjes moet ik niet aan denken dus blijft er water over. En dat, tja, smaakt soms heerlijk maar tijdens chemotherapie smaakt het echt naar niets en is het bijna niet weg te krijgen.

Joep meldde vanochtend dat hij een snotneus en keelpijn heeft en kan dus niet naar school. Zoals afgesproken met de huisarts mogen mijn kids meteen een test komen doen. Vanmiddag heeft hij een corona test gedaan en morgen volgt de uitslag. Gelukkig heeft school het protocol dat bij een negatieve uitslag hij meteen weer naar school mag en niet alsnog 10 dagen thuis moet blijven hetgeen de GGD adviseert. Het was geen fijne test.....I know....de huisarts ging vrij voortvarend te werk zei hij. Iets met een staafje te snel je neus in en niet uitleggen dat je rustig moet blijven ademen. Jakkes.

AC 4

29 september

Christine stond klokslag 9 voor de deur om samen naar het AVL te gaan voor de laatste kuur from hell. Eerst maar eens bloed afnemen (prikken hoeft niet zoooooo fijn!). Toen op zoek naar de gezellige huiskamer op de eerste etage die een lotgenoot na 2 jaar de deur platlopen bij AVL ineens ontdekte. Helaas, ik mag er wel zitten maar Christine niet. Dan toch maar de centrale hal. 

Ruim een uur later naar het spreekuur van de verpleegkundig specialist en we gingen gewoon samen; ik zie daar regelmatig 2 personen naar een spreekkamer vertrekken en ik vind het fijn dat iemand met me mee luistert en vraagt, zeker met een verpleegkundige achtergrond zoals Christine. Bovendien heb ik een aardig lijstje vragen en een verzoek voor een doorverwijzing naar een gyncaecoloog in dit ziekenhuis.

Het scherm dat de uitlooptijden aangeeft sprong ineens naar een half uur. Nog niet eerder gehad en vandaag heb ik niet een afspraak met mijn vaste verpleegkundig specialist maar met een voor mij onbekende dame. Deze dame verscheen uiteindelijk best gestrest, omdat alles zo uitliep. Mijn bloed was goed qua wit/rode bloedlichaampjes. Mijn HB was echter onder de grens van 5.5 gezakt, ofwel 5.4 dus ik moet een bloedtransfusie. Zie je wel dat die vingertest bij de huisarts, die HB 6.8 aangaf niet ok was! Ik voelde me toen veel slechter dan vandaag. Ik heb er wellicht zelfs verder onder gezeten en had die transfusie afgelopen week allang moeten hebben gehad. Had ik nog een fijne week gehad, want je knapt er snel van op heb ik me laten vertellen.

Het regelen van dit bloed is nogal een administratieve klus, ik moet weer bloed laten afnemen en daar moeten allerlei onderzoeken mee gedaan en dan anderhalf uur later komen de zakjes eraan. Door deze aanvraag was mijn tijd in de spreekkamer eigenlijk voorbij. Geen tijd voor uitleg over de volgende kuren, wel een nuttig antwoord op mijn vraag hoe ik mijn huid maandelijks moet controleren op melanoom en andere verdachte plekken als ik door de chemo allerlei uitslag ontdek en voel. Je huid en je huidplekken worden donkerder door de chemo legt ze uit, dus ook je bestaande moedervlekken. Bij 2 plekken is mijn huid-app al op hol geslagen, omdat ie donkerder zijn geworden. Ik kan maar het beste een extra afspraak bij mijn dermatoloog maken, ik zie door de bomen het bos niet meer met elke dag extra sproeten erbij.

Hup naar boven voor weer wat bloed afnemen en ik krijg het laatste beschikbare bed, in een soort kamertje. Prima, mijn energie is alweer weg, doe mij maar een bed. Ben net op het nippertje voor de lunch dus krijg een broodje kaas en een bouillonnetje. Mijn chemokuur ligt een half uur later klaar maar het bloed duurt even. Dan maar starten met de kuur. Ik lig in bed, kan mij niets gebeuren hier.

Roxanne de verpleegkundige legt ondertussen uit wat ik moet weten over de vervolgkuren en ik vraag naar de bijwerkingen die ze zoal tegenkomt, met welke klachten je direct moet bellen. En dat je zelf geen medicatie hoeft te slikken omdat je dat ook per infuus krijgt en je daar 24 uur niet mee mag rijden. Ook wel handig om te weten.

De A van de AC kuur heeft ze ondertussen handmatig en langzaam ingespoten terwijl ik verplicht op een raketje sabbel om mijn mond te beschermen. Van raketjes wordt ik misselijk helaas, veel te zoet maar het moet. Opgelucht dat dit rode monster erin zit, voor de allerlaatste keer!

Terwijl de tweede helft van de chemo, een wit goedje, via het infuus wordt aangekoppeld vertelt Roxanne dat het bloed er over een uur aan komt en het per zak een uur duurt, dus het wordt wel half 6 vandaag.

"Oh, mijn arme vriendin, die moet vandaag wel erg lang wachten."

"Weet je wat, je ligt hier toch apart, ik ga haar aanmelden als geoorloofd bezoek, mondkapje op en ze mag komen!"

Super lief, dus tijdens dit gedeelte zitten we lekker samen te kletsen.

Dan het bloed. Eerst bloeddruk meten, die ultra laag is en mijn temperatuur die langzaam omhoog krabbelt. Jammer dat je de donor van dit bloed niet kan bedanken voor zijn of haar goede werk. Door deze persoon zal ik vast opknappen en hopelijk de komende kuur zonder extreem laag Hb komen te zitten.

Mooi kleurtje he!

Halverwege het eerste zakje ziet Christine wel dat ik moe ben en ze gaat even naar benee, kan ik mijn ogen dicht doen. Mijn hart gaat alleen te snel voor mijn doen, en dan slaap je niet.

"Klopt, zegt Roxanne die steeds alle metingen komt doen, je bloeddruk is 98 aan de bovenkant en je hartslag 88, dat voelt als te snel t.o.v. je bloeddruk. Nou ja, dan maar ogen dicht en een muziekje luisteren. Halverwege zak 2 komt Christine terug en is mijn afdeling uitgestorven. Als ik op de bel druk komt er iemand van een andere afdeling, ook een leuke dame. Na half 6 zit het erin en mag ik naar huis. Voorzichtig opstaan met die idioot lage bloeddruk maar ik kan best lopen, langzaamaan.

Eten had ik al klaar, gauw met Joep gegeten en de andere 2 werken nog en eten later. Bedje in, Joep ernaast met een filmpje en Fien met een stapel foto's voor haar fotowand. Ongelofelijk, met snapchatfilters heeft elke vriendin van haar wel 6 gezichten!

"Mam, dat zie je toch, dat is gewoon Noor!" Leuke kwis...

Lieve Christine, bedankt voor je steun en gezelligheid op deze megalange ziekenhuisdag!!

Doordat alles zo laat was vandaag slaat de misselijkheid ook later toe en lag ik al in bed, met een dosis pillen en lorazepam dus ik heb een prima nacht gehad. Nu wachten op wat komen gaat vandaag en wederom mezelf de laatste injectie geven om het beenmerg te stimuleren. en komt Daan straks met een pan soep en een lekkere cake van Jel helemaal uit het Utrechtse landschap. Alvast bedankt lieve meiden!

Gremlin?

17 september

What a day.
Ik zou gezellig een kop koffie met een collega drinken vandaag maar die afspraak had ik al afgezegd. Niet fit, niet gezellig en snel uitgeput is op mij van toepassing. Ik hoopte op een paar uurtjes bank vandaag met een boek.
Not.
Gisterenavond vlak voordat ik naar bed ging, lag Poes rustig naast mij op de bank al een paar uurtjes te snurken. Ongeveer zo:

Ik zeg alle kinderen welterusten voor ik naar bed ga en dus mijn poezenkind ook. Poes houdt zich keurig aan de corona maatregelen dus die kroel ik altijd nog even voordat ik naar boven ga. Ik weet niet wat er gebeurde, maar ik stak mijn arm uit om zijn koppie te kroelen en ineens schrok ie zich te pletter en zei: Hap!
Ik greep m in zijn nekvel, zette hem op de grond en zag een hele rare blik in zijn ogen. Denk dat ie ook geschrokken was. Ik heb weleens vaker een krabje of beetje ontvangen tijdens stoeien of als je net iets te lang doorgaat met de kam, maar dat is altijd oppervlakkig. Dit was van een andere orde, dat voelde ik meteen. Dit was een soort Gremlin actie.
Gauw onder de kraan met mijn pols; slechts 1 tandafdruk en een halve druppel bloed. Valt mee.
Tot ik om 2 am wakker werd met een ontzettend pijnlijke pols. Dik, rood en niet te bewegen zo'n pijn. Hup 2 paracetamol erin, mijn carpaal-tunnel syndroom spalkje van paar jaar terug opgesnord en omgedaan. Geen beweging is hopelijk minder pijn en kunnen slapen.
Vanochtend dacht ik: ignore, ignore, is gewoon een beetje gekneusd. Hup op het fietsje naar Sassenheim, even wat beweging en een bosje bloemen halen voor de komende chemo ronde. Ik kan m nog bewegen, komt goed.
Eenmaal thuis dacht ik: Janskie, je bent geen 50 geworden om dit te ignoren, je weerstand is ruk en volgens rodekruis.nl app zijn kattenbeten vaak zeer infectie gevoelig. En ik heb geen weerstand, dus vooruit: de dokter bellen.
Eerst maar naar de wc.
Kak! hij spoelt niet meer door!! Hoe moet dit nou, waarom nu? Morgen heb ik weer 6 dagen lang een WC-procedure na de chemicaliën die door mijn lijf gaan en dan kan ik echt niet 1 toilet missen want het toilet boven haal ik niet eens.
Gauw op zoek naar loodgieters. En bij elk beantwoord telefoontje zeg ik:
"Ik zoek met spoed iemand die mijn toilet fixt. Ik ben kankerpatiënt, moet morgen chemo en moet derhalve 1 toilet voor mezelf houden wegens chemische stoffen."
Iedereen vond dat zeer vervelend, en na een uur had ik beet en had ik de belofte dat er vandaag nog een monteur zou komen.

Huisarts gebeld over mijn pols: "Ja hiermee moet u echt komen, 16.00 heb ik plek."
De planning voor vandaag wordt dus:
Wc gefixt tussen 13.30 en 16.00.
Intake Adamas huis om 13.30.
Oh en nog fysio medical tape om 17.00.
De bank? Ander keertje maar.
Nicole is zo lief om hier te wachten op de loodgieter zodat ik alsnog naar Adamas kan gaan vanmiddag. Mijn energie is allang pleitos, maar dit is belangrijk.
Thuis aangekomen is de loodgieter net weg. Mooi, ik moet kei nodig.
Ik spoel door, muziek in mijn oren en pak vervolgens de fiets naar de huisarts en ben zowaar meteen aan de beurt ondanks 10 minuten te vroeg.
"Ja, u heeft zó'n bult. Dit is duidelijk een infectie. Een week antibiotica, gaan uw darmen wel raar van doen en reken op diarree."
"Ach, mijn darmen doen het sinds 7 augustus niet meer normaal."
"Ja, dan moet u ook een tetanus prik! "
Gelukkig ben ik purser. Gelukkig hou ik mijn inentingen goed bij en zit deze prik standaard in een cocktail die de KLM mij al om de paar jaar geeft. Overslaan dus."
"Uhm, morgen chemo? Weet niet of dit door kan gaan" zegt de arts.
"Gelukkig is het 16.00, heb ik nog een uur om dit uit te zoeken."
15 minuten later heb ik mijn antwoord: de chemo kan gewoon door gaan.
Je zou er bijna blij van worden.
Hup naar huis. Wat hoor ik? Het toilet spoelt nog altijd door??? Al een uur lang inmiddels! Gauw bellen voor de dag voorbij is.
"Mevrouw, we sturen de monteur weer terug hoor."

Even zitten.
"TRrrrrrrinnnnng, met Meike fysio."
"Ik kom eraan. Ik heb toch nog 6 hele minuten?"
"Nee hoor, onze afspraak begon 10 minuten geleden?"
Hup weer op de fiets.
"Dat noemen we nou het chemobrein" zegt Meike. "Geeft niks."
What a day.

Mc flurry

16 september

Vannacht goed geslapen en vanochtend best goed opgestaan. Nog een beetje gehijg hier en daar en even zitten tussendoor, maar dat houden we er dan maar in.
Hoe het vandaag is, is goed genoeg gok ik voor de volgende kuur van overmorgen. Dat zullen we dan maar goed nieuws noemen.
Naast een berg kleren en handdoeken voor de wasmachine had ik ook wel zin om mijn haar eens te wassen.

Dat kan morgen weer fris en glanzend op mijn bolletje.

Het zonnetje schijnt weer maar ik blijf er maar uit. Ik heb sinds de chemo een huiduitslag op mijn bovenlijf en een extra pigmentvlek op mijn hoofd en ik weet dat AC kuren en UV straling geen goede combi zijn en om nou weer de zonnebrand op te smeren is ook niet fijn voor mijn huidje.
Bij de post vandaag een afspraak in het AVL ter vervanging van de afgezegde van maandag. Bij een andere dame en wel op 1 oktober. Denk dat ze mij een plekkie tussendoor gegeven hebben, mooi zo. Dat is ook goed nieuws.
Morgen ga ik naar het Adamas inloophuis voor een intake. Ik heb wel wat puntjes op de agenda inmiddels en ik hoop dat ze met hun expertise wat nuttig advies hebben. Zou vooral willen dat ik het voor de kinderen iets makkelijker kon maken maar ik weet echt niet hoe.
Dat deze kuur zo zwaar gevallen is, is duidelijk te merken. Ze vragen maar niet meer hoe het gaat omdat ze het antwoord vervelend vinden. Als je normaal een actieve moeder naar haar werk, vrienden of sport ziet gaan of door het huis ziet sjezen en die moeder nu voornamelijk onder een deken ligt, is wel confronterend. Even iets gezelligs doen tussendoor zat er de afgelopen 14 dagen ook niet in.
Misschien moeten we na het eten even een Mc flurry gaan halen.
Normaal trakteer ik daarop als één van de kinderen 'ergens' een baby-roze auto ziet.
Zeg ik vandaag gewoon dat elke kleur auto geaccepteerd is.

Blue monday

14 september

Ik besloot toch om 8am maar eerst te bellen naar het AVL en de gok te nemen dat ik alsnog op tijd zou komen rond de klok van 9.
"Met de telefoniste van het AVL"
"Kunt u me doorverbinden met Poli 4?"
Eerst mijn patiëntnummer, dan de vraag waarom ik bel en blijkbaar kan de telefoniste alles zien want ze vertelt me meteen dat ik vrijdag allerlei afspraken heb maar vandaag geen. Dus verbindt ze me maar door.
"Poli 4, ja er heeft iemand een afspraak bij de medewerker die u noemt maar u bent het niet. We gaan het uitzoeken en we bellen u terug."

Ik trek dit even totaal niet. Al 3x is de aanvraag zoekgeraakt en nu dit. Ik ben boos en gefrustreerd en reageer dit helaas af op degene in mijn buurt ..... 3 tieners.
"Knuffel mam?" vraagt Ties.
De tranen zitten toch al hoog dus dan maar eruit tegen de schouder van mijn kind. Dat wil ik helemaal niet voor hem maar het gebeurt gewoon.
Hoe ga ik deze dag ombuigen? Of misschien maar niet. Gewoon maar laten zoals het is.
Ik fiets een paar minuten naar de markt, haal wat veel te duur zacht fruit en maak een bakje gesneden fruit thuis met een verse jus.
Onder de deken op de bank, heb het nog steeds koud, het fruit opgesmikkeld en toen ging de telefoon weer.

"Met mevrouw Leopold. Wij zouden een afspraak hebben die verdwenen is uit het systeem he? Ik ben er eens ingedoken en het zit zo. Ik kreeg vorige week een mail van Roel van de backoffice; u had gebeld en gezegd dat u af zag van deze afspraak en daarmee gaf hij mij de opdracht de afspraak eruit te gooien."
"Ik ken geen Roel, ik heb nooit een Roel gesproken of gemaild en ik heb zeker niet gevraagd deze afspraak te cancellen. Sterker nog, deze afspraak had ik al maanden geleden moeten hebben maar de aanvraag ging keer op keer fout."
"Tsja, ik zal bij Roel navragen hoe dit kan. Ik heb alleen een wachtlijst én ik ga nog op vakantie dus ik heb pas tijd vanaf half oktober."
"Wilt u Roel vragen of hij mij belt? Dan kan hij me zelf uitleggen hoe dit kan. Hoe kun je in een verkeerd dossier gewoon afspraken cancellen?"
"Tsja, dat kan ik niet beloven."

Ondertussen heb ik zelf gegoogeld op oncologische psychische ondersteuning. Alle onderzoeken wijzen uit dat dit onontbeerlijk is voor kankerpatiënten maar overal is een wachtlijst van maanden. Ik heb al maanden kanker, dus waarom wordt dit niet meteen geregeld? Gat in de markt.
Ik heb me maar ingeschreven bij het Adamas inloophuis. Staan erom bekent dat je kunt 'inlopen' maar ja, dat was toen er nog geen corona was. Dat kan dus niet meer. Ze bieden ook bemiddeling aan bij psychologische ondersteuning dus wie weet kunnen zij nog iets betekenen.

Ondertussen ligt mijn lotgenote uit Breda met wie ik veel app wederom met koorts en huilerig op de bank en hetzelfde gevoel in haar lijf als ik. We concluderen dat het erg jammer is dat we zoveel km uit elkaar wonen anders hadden we een foute huilfilm gekeken samen. Ze stuurt me deze kaart:

Denk dat ik nu helemaal niet meer stop met huilen.

Bleh

13 september

Na een nacht met rillingen en elke anderhalf uur een sanitaire stop dacht ik om 3 am maar even mijn temperatuur op te meten: 36.1. Dat is dus hoger dan de range tussen 33 en 35 van de afgelopen week maar waarom heb ik het dan koud in bed terwijl ik mijn herfstdekbed er al op heb liggen? Het is zo'n kou vanbinnen waar geen dekentje tegen helpt.
Het was wel duidelijk dat het weer zo'n dag is. Zo'n dag dat ik mijn afspraak moet afzeggen, ik niet mijn conditie kan opbouwen met een wandelingetje of lesje yoga of in de tuin kan rommelen. Zo'n dag dat ik allang de stijgende lijn had moeten volgen maar die nog erg ver weg lijkt.
Fietsen naar het strand en daar lunchen, what was I thinking? Oké, ik had bedacht mijn E-bike gewoon op 5 te zetten ipv 1 maar naar het toilet lopen is alweer een marathon vol gehijg dus dat wordt niets.
Wasje erin, wasje eruit en een stofzuiger door het huis. Dit alles met tussenpozen van uren en vele malen halverwege gaan zitten. De rest van de dag was hangmat-dag.
Inmiddels heb ik een oproepje gedaan op de lotgenotengroep of mensen dit herkennen van de derde AC kuur. Dat het voelt alsof je m gewoon niet te boven komt. Aan de talloze reacties blijkt dit dus bij heel wat mensen voor te komen. Er zijn er ook heel wat die dus bij een HB van 6.1 al niet meer goed functioneren en meerdere keren een bloedtransfusie krijgen. Of mensen wiens leverwaarden niet goed zijn en überhaupt met chemo moeten stoppen. Leverwaarden? Nooit van gehoord.
Een van de lotgenoten ligt precies 2 weken voor op mij. Haar derde AC verliep ook moeizaam, de 4de nog erger en de eerste kuur van de volgende reeks afgelopen woensdag deed haar de das om. Gisteren belandde ze op de eerste hulp en ze is al 3 weken bed en bank niet afgekomen.
Voor het ziekenhuis zijn de bloedwaarden dé graadmeter of het volgend infuus erin gaat. Ik heb nu geleerd dat ik minimaal een paar goede dagen moet hebben, ook al zien die bloedwaarden er best rooskleurig uit.
Dus plan voor morgen: eerst naar de oncologische psychische ondersteuningsconsultent en daarna zoals afgesproken de verpleegkundig specialist oppiepen omdat mijn klachten niet overgaan.
Hoe laat was het ook alweer morgen? Even inloggen in de AVL app.
Foetsie. De afspraak in de ochtend is foetsie.
Een afspraak die al maanden geleden gemaakt zou zijn maar via vele administratieve lagen iedere keer in een vergeten hoekje belandde en dan nu eindelijk toch gelukt was. Tsja. Ik kan 2 dingen doen: óf voor Jan Doedel om 8 am in de auto want de afspraak was rond de klok van 9, óf eerst bellen om 8.30 maar dan dus te laat komen als iemand m toch weer terug kan vinden en ik er een kwartier later al had moeten zijn. Maar als ik er niet ben, kan ik ook de verpleegkundig specialist niet oppiepen.
Bleh.
Naast de algehele misère ben ik nu ook algeheel chagrijnig.

Kraamhulp

12 september

Op een paar toiletbezoekjes na heb ik zowaar een nacht doorgeslapen!
Terwijl ik gisterenavond op de bank zat te wachten op mijn bedtijd, had Fien een giechelende vriendin over de vloer en kwam Ties thuis na een dag school en 3 uur werk met de mededeling: "Mam, ik ga een taart bakken!"
Daar word ik blij van! De ontplofte keuken vol beslagpoeder boeit me zelfs niet.
Ik was van plan te wachten tot ik de taart kon proeven maar dat werd nachtwerk dus morgen dan maar. Toen ik ergens laat half slapend naar het toilet ging, met mijn oordoppen nog in, stond ie plots voor mijn neus uitvoerig te vertellen dat de taart er zo raar uit zag maar dat het een omgekeerde-appeltaart heet en hij net ontdekte dat ie m dus nog moest omdraaien! En dat iedereen eraf moet blijven tot hij morgen uit zijn werk komt.
Ik denk dat ie m serieus mee naar bed heeft genomen want toen ik net mijn ontbijtje maakte zag ik geen glimp van een taart.
Ondertussen zit ik met smart te wachten op een LinkedIn bericht van Gera.
Nee, niet van mijn lieve trouwe vriendin uit Nieuw-Zeeland maar van mijn kraamhulp met dezelfde naam. Dat zit zo:
Vorige week kreeg ik van Janine, een (onbekende) lezer van mijn boek een prachtig bericht. Een tipje van haar verhaal, onze raakvlakken en de inzichten die zij door mijn boek had gekregen. Ook zij heeft in haar jeugd in verschillende gezinnen gewoond. Nadat we een tijdje heen en weer berichten hadden verstuurd vroeg ze mij of de Gera uit mijn boek, de kraamhulp, toevallig uit de bollenstreek kwam?Ze herkende niet alleen de naam, maar ook de beschrijving van Gera in mijn boek. Dat ze zorgvuldig haar gezinnen uit koos en niet zomaar op elke 'klus' inging. Dat ze ontzettend lief en rustig was. Dat ze net als bij mijn 3 kinderen in haar geval bij de geboorte van haar 2 kinderen is geweest. En dat er altijd een bordje gemixt fruit voor je dichte deur stond als je na je middagsoezel wakker werd.
Ze herkende ook het gevoel dat ik beschreef over die periode van 3x kraamzorg. Dat dat voelde als  de beste weken van mijn leven. Omdat er iemand onvoorwaardelijk en liefdevol voor jou en je kind  komt zorgen.
Daar ik ziek op de bank lag kon ik niet mijn oude foto albums induiken maar Janine wel! En ja hoor, daar verscheen een foto van Gera met haar baby en ik herkende haar meteen. Janine deed ook een opsporingspoging en vond Gera op LinkedIn!
Nou heb ik Gera dus 2 dagen geleden een LinkedIn vriendschapsverzoek en bericht verstuurd en kijk met smart elk uur of ze m al gezien heeft.
Want dan gaan wij met zijn drietjes een kop koffie drinken in de bollenstreek, hoe leuk is dat!
Ondertussen heeft mijn hoofd een plan voor de dag bedacht en hopelijk doet mijn lichaam leuk mee. Ik ga om 11.45 een half uur naar Joep zijn hockeywedstrijd kijken, achter het net op een bankje. Daarna 2 uur uitrusten met een boekje in de hangmat en vanmiddag gaan Joep en ik met onze vriendinnen van de Kroatië vakantie een borreltje of kopje slappe thee doen in de tuin.
Ik heb er zin in!

Actiegrens

11 september

Er zit een grens aan actie. Dat weten we allemaal, maar ik heb normaal halverwege wel door dat ik ergens mee moet stoppen. Bij actie na chemo werkt dat anders. De fysio had het me nog wel uitgelegd toen ik de eerste keer kwam: als je teveel doet merk je daarna pas dat het teveel was en is de batterij meteen helemaal leeg. Dat is een leuke wetenschap maar hoe werkt dat dan als je geen stille hint krijgt van je lichaam?
Vanochtend kostte de trap en de douche iets minder energie, moest ik wel gaan zitten daarna maar kwam mijn ademhaling vrij snel weer op peil en vannacht om 3 am had ik mezelf een belofte gedaan. Is het morgenvroeg hetzelfde, bel ik het ziekenhuis voor een HB bepaling.
Is het morgenvroeg iets beter, ga ik iets leuks kopen. Om specifiek te zijn: een nieuwe bril.
Nadat Katja van de week met maaltijden en al een middagje binnenviel bleek ze de bril op te hebben die ik al een tijdje zoek. Licht, titaan en rond en die je niet steeds je neus op hoeft te schuiven. De dealer van die brillen zit ook in Hoofddorp en dus was dat mijn doel vanochtend.
Duizelig? nee
Iets meer energie? ja
Vlakbij parkeren een optie? ja
Ok, dan kan ik best de auto pakken en gaan.
Toen de deuren van de winkel net open gingen was ik de eerste klant en had ik binnen 5 minuten de bril die ik in mijn hoofd had op mijn neus.
Wel verhipte lastig passen met een haarwerk; je schuift namelijk niet zomaar even de pootjes over je oren want daar zit nou net het elastiek van je haarwerk. Ik heb het maar even uitgelegd aan de verkoopster, dat ik even moest pielen met de pootjes, en dus gingen we rustig aan een tafeltje zitten met een hele voorraad brillen.
"Dan moeten we even een afspraak maken voor een oogmeting, want corona."
"Oh ja, vergeten. Ehmmm....kan het misschien nu, want ik zit nogal laag in mijn energie."
Na wat schuiven en kletsen hebben ze me ertussen gepropt en stond ik een uur later tevreden buiten.
Daar word je dus blij van.
Een paar meter verder verkopen ze op de markt de beste munt en aangezien ik die weer lust in week 2 nog even een wandelingetje op tempo oude dame om de munt te scoren. Terug naar de auto, rustig naar huis rijden, alles onder controle.
Kopje koffie, krantje lezen, broodje eten en het enige wat nog op het programma stond was een kopje thee met Nicole uit Lisse aan de keukentafel en de fysio om 14.15.
Rationeel had ik bedacht dat dat precies genoeg actie zou zijn voor 1 dag.
13.45: "Trrrrrinnnnnggggggg, met Meike. Wij hebben een afspraak."
Aha, het was dus een kwartier voor 2 i.p.v. erna. Snel fiets gepakt en gegaan.

Die 5 minuten op de E-bike bleek de genadeslag.
Strompelend kwam ik binnen, liep Meikes kantoor in, plofte op de stoel en liet de deur open. Geen energie meer voor, misselijk van vermoeidheid en niet meer op mijn benen kunnen staan.
"Ehm......hoe gaat het?"
"Zoals ik eruit zie voel ik me ook. En dan heb ik nog wel wat make-up opgedaan vanochtend."
Ik vertelde het verhaal van het HB en ze sommeerde me directe even de huisarts te bellen voor een snelle HB test want in deze staat ging ze mij echt niet op een apparaat zetten of een oefening laten doen. Bovendien is het vrijdag, en je hebt geen zin in de weekendpost waar alles uren duurt.
10 minuten later kon ik bij de huisarts terecht. Moest er wel nog even heen fietsen maar alla, je zit op je kont en alles is beter dan op 2 benen nu.
Een hele lieve assistente pakte de spullen en poef, fikse huilbui. Eigenlijk omdat ik gewoon boos was op mezelf dat ik mijn grens niet kan voelen in deze en boos op de chemo want 5 dagen rete misselijk mag toch wel beloond worden met een beetje een fit lijf! Je kunt niet alles hebben he, het moet een beetje eerlijk verdeeld worden.
HB 6.8. Dat is 0.3 hoger dan op de dag van de 3de chemo. Hoe kan het dan dat ik me bij die lagere waarde vele malen beter voelde?????
Thuis op de bank geploft met gemberthee. Eigenlijk te moe om op de bank te hangen. Dekentje erbij, blij dat ik geen transfusie hoef. Denk ik. Maar dan moet het met mijn symptomen wel beter gaan tegen de tijd dat het maandag is.
Echt heel gek als je je eigen lichaam niet herkent. Word je heel onzeker van. Zo onzeker dat de mail van school, over dat er bij één van Joep's docenten corona is geconstateerd de vraag op roept: zou ik dát dan hebben?
kortademig: check
moe: check
hoofdpijn: check
Maar nee, komop. Zonder snot en hoest en met een temperatuur van 35 graden kun je geen corona hebben.
Vanavond vroeg naar bed en kijken wat morgen brengt.

Dolfijn

10 september

Dit is me wel weer een pittig kuurtje!
Raar woord eigenlijk: kuur. Alsof het een fijn of gezond proces is, not.
Zaterdag leek het nog hetzelfde te gaan als kuur 2 en verheugde ik me er al op dat ik me vanaf dinsdag beter zou voelen en zelfs af zou kunnen spreken met anderen of gewoon met mezelf en een fiets om leuke dingen te doen. Dat had ik me heel bewust voorgenomen!
Zondag werd het plots een paar graden erger met de misselijkheid. Op de bank in standje hopeloos, proberen het advies van de diëtiste op te volgen door elke 2 uur te eten maar als alles vies is, is dat ook bijna niet te doen.
Heel braaf een bakje nutri-voeding uit de opgestuurde doos opgediept maar daar werd ik ongeveer agressief van. Zo chemisch, zo vies. Eiwitten heb ik nodig maar dit kan ik mezelf echt niet aandoen.
Slapen in de nacht lukte ook totaal niet en als je aan het wachten bent tot de misselijke dagen voorbij gaan wil je juist slapen. Ik heb die nacht een nieuw mantra ingestudeerd: denk aan de dolfijnen in Nieuw-Zeeland, denk aan de dolfijnen in Nieuw-Zeeland. Ik heb er een beetje op geslapen en toen ik midden in de nacht in tranen van ellende rechtop zat en mijn telefoon pakte zag ik dat Gera net deze foto's had gestuurd:

Ik kan wel weer zeggen: toeval bestaat niet!
Gera ging met haar man een stukje varen en met een wetsuit de onderkant van de zeilboot poetsen....
Plots omringd door springende dolfijnen, hoe bijzonder is dit. En zoals je ziet, zonder honderden toeristen om je heen maar gewoon prachtig veel blauw water. Dit wil ik ook!!!!

Maandag was het niet veel beter dus belde ik het ziekenhuis maar.
"Dit noemen we verlate misselijkheid" zei de verpleegkundig specialist. Het advies was om nog eens 3 dagen Dexamethason door te slikken. Daar worden velen hyperactief van en die slapen dan slecht, maar tot nu toe word ik er juist heel sloom van dus alla. Helaas ging mijn hartslag na de avondpil deze keer ook behoorlijk omhoog en was ik net zelf een springende dolfijn in bed. Linkerzij, rechterzij, toch weer links, benen omhoog, op je rug, kussen erbij pfffttt.
Dinsdag besloten alleen in de ochtend te slikken en niet meer in de avond. Niet slapen van de misselijkheid of niet slapen van de verhoogde hartslag is allebei niet slapen; dan maar een wat helderder hoofd. En weer iets te eten moeten halen om 2 am omdat mijn maag leeg is en de cirkel weer erg vicieus wordt op deze manier is ook een vervelende bijkomstigheid van niet slapen.
Woensdag werd ik dan eindelijk wakker met iets wat op eetlust leek en was de ergste misselijkheid voorbij, hallelujah.
Ik was zó blij, dat ik meteen om 5 am allerlei wilde plannen ging maken om de komende dagen te gaan doen.
Eerst maar eens een douche. Toen ik eruit kwam moest ik meteen op de badrand uithijgen. Wat is dit nu weer? De hulp in de huishouding komt, ik wil een fris bed en zelf de wasjes erin- en eruit doen. Trap op. Weer moeten zitten. Totaal kortademig en een luid kloppend hart met suizende oren. Dit heb ik nog niet eerder gehad. Nou ja, alles beter dan misselijk is mijn motto.
Vastbesloten om zelf de koelkast schoon te maken, al zou ik er een uur over doen, begon ik met een sopje. Een plank leeghalen, zitten. Een plank schoonmaken, zitten. Is dit normaal?
Stukje fietsen is dus echt geen optie. Maar hoe moet ik mijn conditie dan opkrikken?
En waarom is het zo koud? Ah, mijn temperatuur is 33.5 graad. Dan maar met deken op de bank.

Vanochtend laatste wasje erin maar nog altijd is een trap eigenlijk niet te doen. Toch maar eens even bellen met de verpleegkundig specialist.
"Wat jij beschrijft is het gevolg van een te laag HB gehalte. Voor je kuren stond je op 7,5, en afgelopen vrijdag op 6.3. Daar ben je duidelijk onder gedoken. Rond de 5.5 of als je klachten de komende dagen niet verminderen geven we je een bloedtransfusie."
Ik moet maandag toch naar AVL voor psychologische ondersteuning, we spreken af dat ik haar die dag op laat piepen als het niet beter gaat want dan gaan we meteen bloed prikken.
Blij dat er een verklaring is die logisch is.
Ze adviseert goed naar mijn lichaam te luisteren en dus inderdaad te gaan zitten als ik boven kom of andere inspanning lever. Dan toch maar niet een stukje fietsen en met mijn Deken van Liefde maar  een dagje op de bank.

AC 3

5 september

Gisteren de derde AC.
Begonnen met bloed afnemen via de Picc-lijn, wat een verademing! Je voelt er niets van en geen naar en verkeerd geprik meer. De verpleegkundigen van de dagbehandeling zijn ook voorstander van een Picc lijn en met de beleidsmakers van het ziekenhuis is nu overleg om het niet meer als optie aan te bieden maar als standaard. Ik ben fan. Ja je kunt ook pech hebben met een ontsteking en het is even pielen met douchen maar vergeleken met de chemotherapie is het peanuts.
Mijn bloedwaarden hebben zich perfect hersteld, op het HB na. Ik ben trots op mijn lichaam dat het deze aanslag zo goed te boven komt! Mijn medicatie is nog een beetje aangepast omdat ik na de vorige keer dagenlang pittige hoofdpijn had. De toenemende pijn in mijn borst waar de tumor zat blijkt een veelgehoorde klacht bij chemotherapie, en is ook normaal.
De verpleegkundige die mijn infuus deed bleek de dame te zijn die mij in de auto belde toen we uit Kroatië vertrokken en bij wie de alarmbellen afgingen bij het woord Kroatië. Ze voelde zich een beetje ongemakkelijk......en gaf aan ik het eerste 'gevalletje code oranje' was en ze in een soort paniekreactie gehandeld hebben, en pas een paar dagen later er een officieel protocol lag. Ik zit er allang niet meer mee, maar jammer dat we voor niets eerder vertrokken zijn en het overleg waarbij ik toestemming had gewoon te starten nergens was genoteerd. Ze was wel opgelucht na dit gesprek.
"Beleidsmatig gaat er hier wel meer mis, zeker sinds corona" grapte ze.
Ja....dat merk ik regelmatig.
Gelukkig is de zorg op zich nog altijd heel fijn en goed!
Ook kunnen regelen dat de 12 vervolgkuren, die wekelijks zijn, naar de maandag verplaatst worden. Anders ben ik elk weekend beroerd tot einde jaar en ik wil ook gewoon eens een stukje wedstrijd bij de kids kunnen kijken!
En oh ja, ik moet nog een mri. Want in de rechterborst zit nog altijd een vraagstuk. 29 oktober wordt deze gemaakt.
Thuis op de bank en na een moeizaam hapje eten in bed. Moest wel wakker blijven voor de medicatie van 20.00 en ben toen in slaap gevallen.
Om een andere bijwerking te ontdekken midden in de nacht....incontinentie. Wat een gedoe, ik weet dat dit ook voorkomt maar ja, niet bij iedereen. Lang leve de doos incontinentie spullen die ik kreeg nav de diarree aanval van kuur 1 dus dat maar gebruiken. Niet leuker, wel veel makkelijker. Gaat vast weer over.
Vanochtend bleek ik een knalrood hoofd te hebben, ook nieuw. Na overleg met AVL blijkt dat van de Dexamethason te komen. Heb ik alle kuren geslikt maar nu blijkbaar deze uitwerking.
Nou, deze eerst paar dagen weer gewoon voorbij laten gaan tot ik me wat beter ga voelen, het is niet anders. De doos nutridrink is net bezorgd maar moet er nog niet aan denken. De injectie om mijn witte bloedlichaampjes op te stuwen is ook bezorgd, die moet ik over 4 uur inspuiten en die geeft ook algehele malaise en botpijn voor 2 dagen.
Ik hou me maar vast aan iedereen in het ziekenhuis die zegt: "Die AC kuren zijn echt het ergste, die 12 daarna zijn beter te doen!"

Sushi

3 september

In mijn blog van 2 juli postte ik het tweeluik, gemaakt door een collega die ik tot op dat moment nog helemaal niet kende. Dat klikte zo leuk, dat we steeds contact hebben gehouden en ik 2 weken geleden naar haar toe reed voor de laatste foto voor het drieluik. Met het leukste 'attribuut' wat ik kon bedenken.
Tadaaaaaaaaaa

Ik kreeg vandaag een We transfer van zo'n 90 foto's met kitten Sushi en ik word er zo vrolijk van!

Hij is net als onze Mick een kruising van een Maine Coon en een toevallige voorbijganger.
Nathalie heeft ook een andere collega op de foto gezet met een speciaal verhaal, dat is Wilbert die jaren geleden tijdens een privé reis schipbreuk geleden heeft. De kapitein in het verhaal ondernam niet echt actie en met onze gedegen flight safety trainingen in het achterhoofd heeft Wilbert de leiding gepakt. En velen gered.
De foto actie van Nathalie heeft zoveel mooie tweeluiken van collega's opgeleverd dat Nathalie en Wilbert samen bedacht hebben om een boek uit te geven met die foto's en mooie teksten. En hebben ze mij vandaag gevraagd om ook een verhaal te schrijven! Ontzettend leuk en om blij van te worden zo aan de vooravond van mijn derde chemokuur.
Een andere collega die ik nog helemaal niet persoonlijk ken maar trouw berichtjes stuurt en ook een boek wil gaan schrijven én kanker heeft gehad, vertelde vandaag dat ze niet weet waar ze moet beginnen met haar verhaal.
'Laten we als ik een goede dag heb een strandwandeling maken en een drankje doen bij de Branding, dan vertel ik hoe ik het heb aangepakt' appte ik haar.
Haar bericht vandaag kwam op het goede moment; ik heb besloten dat ik mijn betere dagen ook wil benutten met sociale contacten. Anders wordt het mentaal zo zwaar want het leven staat zo stil op deze manier. Afstand houden lukt best en afbellen kan altijd en heeft iemand een snotneus hebben we pech.
Gisteren was ik bij de huisarts. Zij adviseerde mij precies hetzelfde, omdat het anders echt niet vol te houden is. Ze nam alle tijd. Ik kwam al emotioneel binnen omdat iemand de song 'Ode aan het leven' van Diggy Dex net had aangevraagd op de radio tijdens de KWF 100-uur uitzending. Laat dat nou net het nummer zijn waarvan ik een paar jaar geleden dacht: draai die maar op mijn uitvaart.
Dat komt dan even binnen.
Bovendien ging ik niet naar de huisarts om even gezellig te kletsen maar omdat de envelop van het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker weer in de bus lag aangezien ik dit onderzoek moet herhalen deze maand vanwege aangetroffen HPV in februari.
Ik vertelde de huisarts dat ik het best lastig vind dat er onder jeugd meer besmettingen zijn maar er op de school van mijn kinderen toch 1500 leerlingen door de gangen struinen zonder mondkapje of afstand, ook al is het in de lokalen goed geregeld. Daarop bood ze aan dat onze kids bij klachten, meteen via de huisarts getest mogen worden.
"Dan bel je en zeg je maar dat ik toestemming heb gegeven, en dan heb je ook veel sneller de uitslag."
Heel fijn!
Ik moet alleen ook gewone virusjes en griepjes buiten de deur zien te houden en dat lijkt me vrij ingewikkeld in de herfst/winter.

Mijn tape tegen misselijkheid zit weer rond mijn middenrif, ik heb 2 flessen vers sap om morgen tijdens de kuur te drinken en verse broodjes zodat ik in ieder geval goed gegeten heb voor de misselijkheid toe slaat.
De diëtiste is geweest en ze heeft berekend hoeveel calorieën en hoeveel eiwitten ik binnen moet krijgen zolang ik behandeld word met chemotherapie en het is overduidelijk dat dat in de eerste week na een kuur echt niet lukt. Ze stuurt een pakketje nutri-drankjes met voldoende calorieën en eiwitten om tussendoor te nuttigen als het warme eten niet lukt en adviseert elke 2 uur 'iets' te eten. Ik heb een heel handig lijstje gekregen met de hoeveelheid eiwit per soort product en daaruit blijkt dat heel veel vega-items nauwelijks minder eiwit bevatten dan de dierlijke variant als het gaat om broodbeleg of joghurt en dat er meer in vis dan vlees zit! Ze begon te stralen toen ik vertelde dat ik Inge's linzensoep heb gegeten en nog voorraad heb: dat is de beste eiwitrijke soep die er is!
Kan ik toch het vlees laten staan en op een goede dag een keer lekker Sushi bestellen!

Don't try this at home

1 september

Een hele vreemde bijwerking van de chemo is pijn aan je hielen. Ik voel het niet als ik loop maar wel als ik met gestrekte benen lig of met opgetrokken benen. Soort zeurend, irritant gevoel. En daar je huid ook erg uitdroogt dacht ik: ik zet een tube voetencrème naast mijn bed dan vergeet ik niet deze belangrijke onderdelen ook even te verzorgen, dan kan het lekker intrekken in de nacht.
Zo gezegd zo gedaan, net als in de reclame dat je zo'n dame in een badjas ziet die nog éven de voeten insmeert op de badrand.
Doe dit vooral niet 's avonds! Als je namelijk midden in de nacht met een volle blaas wakker wordt en de badkamer in loopt.....glijd je dus gewoon uit! Vol op mijn knie en onderarm (gelukkig de niet-geopereerde knie en de arm zonder Picc lijn) en knapt je blaas ook tot overmaat van ramp terwijl je op de tegels ligt. Op dit soort momenten is het echt heel jammer dat er niemand vanuit je slaapkamer roept: "Ik kom je helpen schatje!"
Sta je daar midden in de nacht de badkamervloer te dweilen en te bedenken dat je eigenlijk een icepack uit de vriezer moet halen maar je je er niet toe kunt zetten om naar de garage te gaan.
De schade valt mee, dikke knie en blauwe plekken die er overigens heel raar uit zien. Heeft vast te maken met de bloedlichaampjes die zich nog moeten herstellen.

Een andere bijwerking is haarpijn. Ja ook als je dat dus, op een paar stoppeltjes na, niet meer hebt. Het haarwerk deed zeer, mijn elastieke mutsjes deden zeer aan de achterkant dus op zoek naar een ander alternatief tot dit weer voorbij is. Op youtube ontdekte ik een lotgenote die aan de hoofddoeken was gegaan en dus ging ik met haar instructiefilmpje gisteren aan de slag. Eerst even in de mand met shawltjes gedoken en tadaaaaa:

Alsof je je eigen dikke knot hebt.
Bij alles wat met luipaardprint te maken heeft roept Fien steevast: "Hotter than my Daughter" maar allá.

Vanochtend stond er een online workshop mak-up voor kankerpatiënten op het programma van de stichting Look good, feel better.
Toilettas, spiegel en watjes klaargelegd inclusief spullen die ik eigenlijk nooit gebruik en met 5 deelnemers en een visagiste gingen we aan de slag. De visagiste begon haar praatje over de houdbaarheidsdata van je make up items. Dat logo-tje met een dekseltje en een heel klein cijfertje eronder. Ze drukte ons op het hart om met onze slechte weerstand echt niet over die datum heen te gaan. Nagenoeg mijn hele toilettas kon de prullenbak in. Wijze les. Nooit geweten dat mascara maar 3 maanden mee gaat bijvoorbeeld en je ogen goed kunnen gaan ontsteken van de bacteriën. En dat je niet moet pompen met het borsteltje in de houder: dan komt er alleen maar lucht bij en dus bacteriën. 
We waren na ruim een uur allemaal blij, vooral voor elkaar na het zien van de resultaten op beeld en met een berg nuttige tips sloten we tevreden af.
Vanmiddag nog naar de fysio. Eigenlijk is mijn energie al op maar ik zie wel hoe ver ik kom in de gymzaal.

Langs de lijn

29 augustus

Langs de lijn, zo voelt het wel zo'n beetje sinds 16 maart. Diagnose, ziektewet, sociale leven in lockdown, niet meer kunnen sporten, geen plannen kunnen maken want eerst afwachten wat er allemaal komt en hoe het allemaal gaat. En als je het fysiek zwaar hebt door bijwerkingen wordt het psychische stuk even overdonderd. Maar die komt ergens wel een keertje om de hoek kijken en natuurlijk net als je er geen zin in hebt.
Zoals vanochtend.
Op de buienradar staat fiks veel water voorspeld in de ochtend en ik had me voorgenomen om even letterlijk langs de lijn te gaan staan bij Joep's eerste oefenwedstrijd.
Zouden ze me nog herkennen, die andere ouders? Pruikje op maar, is beter. Even wat make-up op misschien? Ook iets beter. Ik heb tenslotte nog wimpers en ik weet niet voor hoe lang want met de dag heb ik overal minder haar.
En als het hard gaat regenen, is dat dan slecht voor iemand met geen weerstand? Geen idee, je wordt niet verkouden zonder virus toch? Maar ik ben ooit echt ziek geworden van extreme spierpijn na 3 dagen paardrijden met mijn zus op de Loonse en Drunense duinen en je hoort ook weleens dat mensen ziek worden vanwege tocht ofzo.
Heb ik wel energie om een half uurtje (mijn doel van vandaag) te staan?
Ik ben gewoon gegaan na deze gesprekken met mezelf.
En het was de beste beslissing van de dag, want met de regenbuien klaarde mijn hoofd toch op!
Ik heb het gedaan. Ik heb een ouder gezien die niet wist hoe te reageren maar ook een ouder die gewoon zei: "Goed dat je er gewoon even uit bent gegaan!" En zo is het.

Ondertussen kreeg ik een messenger bericht van een lotgenote waar ik veel contact mee heb en ik snel buiten de groep waar ik uitgedonderd ben had gevonden. Na mijn verhaal liet ze me weten dat ze zelf die groep uitgaat nadat ze regelmatig erg botte en onvriendelijke teksten krijgt van de beheerder en veel van haar berichten zijn verwijderd. De laatste was voor haar de druppel: ze heeft een groep opgericht voor lotgenoten die het fijn vinden af en toe samen te wandelen of een terrasje te pakken. Ze deelde dit enthousiast mee in de groep en hups, verwijderd want in strijd met de regels.
Wat een opluchting, die beheerder is gewoon niet goed bezig en het ligt niet aan mij.
Kreeg ook de tip voor een andere groep waar nooit problemen zijn en met goede beheerders dus: I'm back! Weliswaar elders maar toch.

Toen was het tijd om mijn nieuwe stofzuiger voor boven uit te pakken die gisteren gearriveerd is.
Een feestje! Super licht, extra lange buis, zeer wendbaar en trekt zo de haren uit de vloerbedekking . Fien lag nog te chillen in bed dus ze riep: "Mam, ik doe mijn kamer straks wel" en kwam een uur later laaiend enthousiast naar beneden.
"Mam, waarom heb je dit niet eerder gedaan! Zo vind ik stofzuigen leuk en ik ga het vaker doen!"

Joep is sinds corona ruim 1m80 geworden en zijn broeken daarmee 20 cm te kort. Nieuwe online besteld, modeshow in de woonkamer en wat hij niet meer past op Vinted gezet. Het is een handelaar in de dop en zuinig op zijn kleren en elke euro die hij terugverdient is meegenomen. Hij begint straks in zijn nieuwe job als hulpje bij de AH en heeft een duidelijk spaardoel: een andere mobiele telefoon. Hij heeft urenlang uitgezocht wat een iPhone allemaal kan en mij vervolgens allerlei trucs geleerd ondanks dat ik al een heel tijdje een Iphone heb. Vervolgens wilde hij zijn plan vertellen over een PL van mij aan hem en hoe hij dit gaat afbetalen.
"Oke, pak maar een whiteboard en vertel."
Giechelend schreef hij zijn berekeningen op en na een paar kritische vragen die hij goed kon beantwoorden zei ik: "Oke, bestel m maar, je krijgt een lening!"
Er springt hier een hele blije lange tiener door het huis, want dat ik zonder bedenktijd zou toestemmen had hij niet verwacht.
Ondertussen hebben we ook nog zijn 'oude' mobiel en een paar te kleine gympen verkocht en heeft ie zijn lening plots al voor bijna de helft afbetaald.
Ik vind het al met al een hele fijne zaterdag zo!

Af en toe een bui

28 augustus 2020

Mijn dag vandaag is net het weer.
Ik ben verwijderd uit de lotgenotengroep.......
Dat ging zo. Ik had van de week een boek uitgelezen:

Het gaat over een Amerikaanse arts die jaren onderzoek heeft gedaan en iets concludeerde. Patiënten met een aantal ziekten, waaronder ook borstkanker en melanoom, blijken een grote gemene deler te hebben. Het zijn mensen die slecht grenzen kunnen aangeven, te hard bezig zijn om het anderen naar de zin te maken, onveilig gehechte mensen of mensen met traumatische ervaringen in de jonge jaren. Hij zegt daarmee niet, dat mensen daaróm de ziekte krijgen, maar het blijkt een grote gemene deler. Interessant.
Dus was ik nieuwsgierig of dat herkenbaar is in de lotgenotengroep. Ik poste bovenstaande foto, met de vraag of mensen zich daarin herkennen en een zin die in de samenvatting van het boek staat:
'Ziekte heeft niet alleen een geschiedenis, maar vertelt ook een geschiedenis. Ziekte is een eindpunt van een levenslange strijd om te kunnen zijn wie je echt bent.'
Ik schreef erachter dat de laatste 5 woorden van die laatste zin ongeveer de titel zijn van mijn boek (met mijn titel tussen haakjes).
Vanochtend belandde ik plots in een messenger gesprek met de beheerder van de lotgenoten groep:

'Heb je bericht verwijderd, is niet volgens de regels en volgende keer verwijder ik je uit de groep.'
"Zou je misschien willen uitleggen wat ik fout heb gedaan?'
'Je zal wel een link hebben geplaatst. Als mensen dit delen worden alle reacties openbaar buiten de groep.
"Eh nee, heb zeer zeker geen link gedeeld."
'Lees de regels"
"Heb ik zojuist gedaan, maar snap daarmee nog steeds niet wat ik fout heb gedaan."
'Ik ga niet in discussie met 1100 man."
"Misschien zijn de regels voor jou heel helder, ik zou graag weten wat ik fout heb gedaan en misschien kun je voor je alles verwijdert even een bericht sturen wat er schort zodat de schrijver het aan kan passen"
"Zoek jij maar een andere groep!'

Nou, en madam heeft me eruit gegooid. Heb zoiets nog nooit eerder meegemaakt en begrijp niet hoe een beheerder van een dergelijke warme groep mensen die elkaar wil helpen en steunen zo bot, kort en rigoreus jou eruit dondert terwijl je nog in gesprek bent met een aantal mensen. Die je niet eens gedag kunt zeggen.

Gelukkig moest ik vervolgens naar de fysio voor mijn start met de oncologische revalidatie en hebben we daar een plan gemaakt hoe we telkens week 1 en week 2 van de chemo spiertechnisch gaan aanpakken en vertrok ik daar weer vrolijk. Heel fijn om iets te hebben om mijn lijf zo goed mogelijk te ondersteunen tijdens het geweld wat er doorheen moet razen.

Ik besloot een gebakje voor bij de thee vanavond te halen en ik moest nog langs de apotheek.
Als ik nou de achteringang van de Hema neem, sta ik binnen 1 bocht bij het gebak zo was het plan. Voelt veilig genoeg. Bovendien heb ik vandaag mutsjesdag, dus ziet iedereen dat ik iets mankeer. Toch?
De winkel in was al een uitdaging, want daar stond ook de rij voor de rookworst. Met een zo groot mogelijke bocht en afgewend gezicht erlangs. Toen 2 opties: dwars door een kinderwagen met 2 verschillende families eromheen, gezellig kleppend op nul afstand en de totale doorgang blokkerend. Of langs het schap met wijn, waar een man probeerde een fles te kiezen in zo'n smal gangpad dat zijn billen de champagne achter hem bijna raakten.
Ach ik heb geen haast.
Eindelijk erlangs, in de rij voor het gebak. Er staan keurige tegelstickers om een gezonde rij te vormen. Maar ja, een oudere man achter mij vond dat hij wel haast had, de dame met de kinderwagen wilde er dwars doorheen en overal gemopper. Dat laatste ging niet over geen afstand houden.
Iedereen is met zijn eigen ding bezig en dat ding is belangrijker dan je omgeving.
Weer een illusie armer.
Ook al ben je zichtbaar een kwetsbaar figuur, je kunt maar beter thuis blijven want veilig winkelen, hoe dan?
Gelukkig viel er een ontzettende bui toen ik de winkel uit kwam. Kon ik even afkoelen.

Koffie

27 augustus

Kopje koffie op dag 7!
Koffie is mijn graadmeter weet ik nu. Als ik ook maar even denk: zal ik een kopje zetten? dan weet ik dat ik het ergste van de kuur gehad heb. 
De pillen zijn uitgewerkt dus ik mag ook weer deelnemen aan het verkeer dus besloot vanochtend vroeg een stukje te fietsen. Het voelt heerlijk: wind in je nep-haar, maar zelfs fietsen op een e-bike is verrekte vermoeiend! Even langs de zwarte zwaantjes die heel groot maar nog wel lekker donzig zijn en weer terug. Gauw op de bank, duizelig en een hartslag van veel. Maar het trok weg dus dit half uur beweging heb ik weer binnen!
Bovendien hoef ik ook verder niets vandaag, lekker overzichtelijk.
Er komt wel een dame van de thuiszorg vandaag, om mijn Picc line door te spoelen. Thuiszorg, ook een nieuw fenomeen. Een kordate dame stapt binnen en begint spullen uit de tas te halen.
"Ahum, wilt u alstublieft eerst even de handen wassen?"
"Goed dat je het zegt" en ze doet het meteen.
Ik heb de 'blije doos' van de oncotheek al klaargezet, een doos vol spuiten, pleisters, gaasjes en nieuwe infuusdopjes.
Ik vermoed dat dit niet op anderhalve meter kan, en aangezien ik nergens een mondkapje zie verschijnen pak ik mijn pakket maar.
"Ik heb er wel een hoor, maar die ligt in de auto denk ik" zegt ze.
Zou toch wat zijn, doe je zo voorzichtig mogelijk en krijg je straks covid van de thuiszorg?? Ik vermoed dat ze zo vaak getest of bevraagd zijn dat ze juist zeker weten dat ze het niet hebben en daarom het mondkapje vergeten?
Ik moet ook zelf een doos steriele handschoenen regelen, staat in het protocol van deze organisatie en zit niet in mijn blije doos. Heb ik weer een doel morgen: fietstochtje naar de apotheek, geen probleem Regel ik meteen een extra grote doos mondmaskers want kreeg net bericht van school dat als kinderen zich prettiger voelen met een mondkapje, ze dat gewoon moeten gebruiken. Daarmee is de zorg van lopen in drukke gangen met 1500 leerlingen meteen opgelost. Misschien moet ik er elke dag een leuke spreuk op schrijven, alternatief voor een gezellig briefje in de broodtrommel.

Tikkie beter

25 augustus

Durf het bijna niet te geloven maar het gaat vandaag een tikkie beter. Dat is dan een dag of 5 eerder dan de vorige kuur. Lang leve de darmflora: die doet nog normaal!
En dat scheelt heel veel ellende.
Oké, ik heb er nu iets anders voor in de plaats: knallende hoofdpijn en een hele pijnlijke borst maar deze bijwerkingen zijn volkomen normaal dus nou, voel ik me ook even normaal.
Voor de kuur had ik me geen voorstelling kunnen maken van de term: extreme vermoeidheid. Inmiddels wel.
Krijg het niet in woorden uitgelegd denk ik maar zal een paar voorbeelden geven. Je komt uit de douche en staat letterlijk te hijgen. Je loopt de trap op en je hartslag gaat over de 100 waardoor je op een stoel moet gaan zitten om op adem te komen. Je wil een was in de machine proppen maar hebt geen idee hoe je de mand boven moet krijgen. Zoiets.
Waar is die energieke dame gebleven die 80% werkt, 3 kids op voedt en verzorgt, het huishouden en de boodschappen zelf regelt en dol is op ontmoetingen met vrienden en fijne sociale uitjes? Ik hoop maar dat ze weer terug keert ergens in 2021.
2021, het lijkt ver weg maar als we nu de herfst in schieten dan lijkt het korter want dan is het zo kerstmis en dat klinkt hoe dan ook beter dan nog 14 chemokuren.

Zaterdag, zondag en maandag gewoon maar op de bank blijven liggen. Met poes. Die wijkt niet van mijn zijde, heel gezellig. Met af en toe een beschuitje tussendoor om de misselijkheid te bestrijden.
Zaterdag bezoek van Christine met bakken watermeloen, de nieuwe rage hier. Zondag zomaar spontaan een appje van Inge: 'Ik heb een grote pan Indiase linzensoep gemaakt, zal ik even 2 emmertjes komen brengen?'
Gisteren was Dees in de weer met gemberthee en volkoren boterhammetjes, stofzuiger en plantjes in de tuin en daarna arriveerde er een bami-maaltijd volgens Oma's recept, helemaal uit Apeldoorn.
Ik ben gezegend met zoveel lieve mensen om me heen, echt waar, dat maakt het een stuk draaglijker.

Nog een week voor school begint. Weer een nieuwe uitdaging, gezien de corona opleving. Ik heb inmiddels een kort lijntje met de ondersteuningsconsulente van het AVL en maar gelijk gevraagd hoe te dealen met sportende kinderen en corona. Op haar advies de ouders in de teams ingelicht en uitgelegd dat ik mijn kinderen graag wil laten sporten maar wel kwetsbaar ben. Ook een simpele verkoudheid of griep is een gevaar voor mij en gevraagd of iedereen alsjeblieft met milde klachten gewoon niet komt hockeyen en iedereen sowieso een mondkapje in de auto op zet. Fijne reacties gelukkig.
Kreeg ook de tip om de deurklinken te gaan poetsen met antibacteriële doekjes. Oh ja, totaal vergeten. Nieuw actiepunt dan maar.

En dan, gebeurt er rond de klok van 11 weer iets zo bijzonders.
Nadat Simba is overleden, heb ik een mailtje gestuurd naar Wings for Animals, een stichting van en door klm collega's die all over the world dierenleed proberen te verzachten. Ik vroeg hen of ze misschien mijn 2 zakken speciaal kittenvoer konden gebruiken voor het goede doel. Ook verteld waarom ik dit voer in huis had....en waarom ik het niet zelf kon komen brengen
Vandaag kwam collega Esther het voer halen.
Staat ze net voor de deur met een prachtige zwangere buik en een hele mooie bos bloemen met zo'n lief kaartje erbij dat de tranen gelijk in mijn ogen schoten. We kennen elkaar helemaal niet maar ploffen op anderhalve meter even op de bank. En kletsen zo fijn dat ze de tijd vergeten is en te laat komt voor haar baby controle waar ze zo heen gaat. Maar dat komt vast goed!
Het blauwe hart, ik word er zo vaak door verrast en dat doet zo goed!