Lente

22 maart

Daar ik weer eerder wakker was dan de zon heb ik lekker een flink stuk gelopen. Vooral ook omdat je weet dat je zondagochtend 7 am niet heel veel mensen gaat tegenkomen en je dus niet je best hoeft te doen om afstand te houden. Want dat is een lastig ding.
Ik ben niet snel bang, geloof ik, maar nu ben ik dat wel.
Angst voor mensen die te dichtbij komen. Hoe maf is dat!

Ik ben me zo bewust van de besmettelijkheid van corona en ik krijg sinds een week bijna dagelijks sms-mail-alert in mij ziekenhuisapp dat ik echt NIET mag komen als ik ook maar 1 symptoom heb. Voor elke afspraak die gepland wordt krijg ik meerdere alerts dus ik heb wel in de gaten dat mijn behandeling niet doorgaat als ik dit virus ergens oppik.

Even fietsen of wandelen lukt prima, ik hou een grote boog in acht. Maar de supermarkt is een ander verhaal...ik doe mijn best om goed afstand te houden, wacht overal keurig totdat iemand bij een schap of achter een koeldeur zijn spullen heeft gepakt want ik heb alle tijd. Maar toch word je van links of rechts ingehaald of worden er spullen rakelings langs je hoofd uit het schap gepakt waar jij net staat te gluren. En ja. Dat is dus gewoon eng. Misschien mag ik me aansluiten bij de ouderen die tussen 7 en 8 Am een uurtje privé mogen shoppen vanaf morgen. Ik ben toch wakker....

Ties, Fien en Joep beginnen morgen echt aan een soort thuis-school met wat meer concrete opdrachten hopelijk. En ik hoop ook dat het fijn voor ze is dat ze hun klasgenoten zien online. Want de afleiding en sociale interactie die totaal weg is, is al niet fijn, maar al helemaal niet als je moeder kanker blijkt te hebben en je niet weet wat er allemaal komt. Dan wil je ook even dat een vriend(in) je een knuffel geeft, toch? Dat vind ik echt heel rot. Want ze zien alleen mij. En ik ben precies degene met slecht nieuws. 

Ik voel het soms als de roze olifant in de kamer: ik doe mijn uiterste best om die olifant blauw te laten zijn zodat niemand aan het roze exemplaar denkt maar niemand trapt erin. En tegelijkertijd wil ik ze laten weten dat alles vragen en zeggen hierover mag zonder ze iets op te dringen. Zelf ben ik ook heel blij om iets te doen waarbij ik even een focus op iets anders kan leggen. Dus hebben Fien en ik de garage uitgemest en takken gesnoeid. Veilig thuis in je eigen tuin. Maar het maffe is, dat zodra ik weggooi spullen in mijn auto prop en verderop de buurman zie zwaaien ik denk: hij moest eens weten. En dan is het er weer. En schiet ik vol.

Zo werkt het eigenlijk ook als iemand belt. Het is heel fijn om te voelen dat mensen meeleven! Alleen als ik erover praat begin ik direct te trillen en voel ik de stress mijn lichaam doorschieten. Je hoofd wil niet voelen maar je lijf dwingt je gewoon. En dat moet er ook zijn. Dus wie wil bellen mag dat gewoon doen, alleen zal ik niet altijd reageren. Omdat ik even in mijn denial-bubble zit tijdens takken snoeien of een wc poetsen. Je moest eens weten hoe heerlijk dat is; gewoon de wc poetsen. Eigenlijk alle dingen die gewoon normaal zijn, zijn fijn. Zelfs geruzie aan tafel over wie nu weer een taakje moet doen. Het bewijs dat 3 pubers gewoon vooral ook aan zichzelf denken, zoals het hoort.
Morgenvroeg is het huis weer even voor mij alleen.
En veroorzaak ik niemand verdriet als ik heel verdrietig ben en maar een end ga lopen.
Want het is hoe dan ook lente en de bollen bloeien no matter what. En dat is gewoon genieten.

Davina Michelle & Snelle - 17 Miljoen Mensen (Live @ 538 in Ahoy)

22 maart

Even luisteren.
Gewoon mooi. In een leeg Ahoy muziek maken voor je medemens.

kanker in tijden van Corona

21 maart

Lieve vrienden &familie DANKJEWEL voor alle lieve, oprechte berichten die ik ontvang. Doet me heel veel goed, al moet ik er ook van huilen. Precies ook waarom ik besloot dit blog te maken. Het liefst zou ik met ieder van jullie een wandeling maken, een kop koffie drinken, bioscoopje pakken of zoiets om gewoon even aan iets heel anders te denken. En vooral niet aan mijn eigen hoofd en hart. En om het over jullie leven, lenteplannen en mijn superleuke nieuwe job te hebben.

Maar ja. Corona. En door corona zitten er hier drie pubers thuis en ik wil voorkomen dat zij de hele dag een bellende en sniffende mama zien zitten. Gisterenavond heb ik met Fien cup cakes en een cheesecake gebakken en daarna samen een film gekeken. Ik zat de afgelopen dagen in mijn eigen bubble en probeerde zo luchtig mogelijk te doen (lees: gestresseerd en kattig tegen de pubers die nooit iets opruimen en denken dat het vakantie is).

Toen de film af was gelopen zag ik nog een klein stukje van een programma dat korte fragmenten laat zien van mensen die iets beschrijven uit hun leven ten tijde van corona. Zo ook een man in de zorg. Hij vertelde dat er tussen de corona patiënten ook mensen zijn die hij moet vertellen dat ze kanker hebben en dat hij het zo erg voor ze vindt dat dat nou net gebeurt in tijden van corona. Dat vond ik zo lief! 

Ik ben inmiddels expert zonsopgang geworden. En vogelgeluiden. We staan namelijk samen op. Hoop dat dat beter gaat straks want 4 uur slaap elke nacht is niet mijn gewoonte. En de tijd schiet niet op zo. Doordat je opgesloten zit in je eigen huis gaat de tijd sowieso heel langzaam, voor iedereen nu denk ik...En ik weet dat ik komende week veel informatie krijg. En informatie is mijn enige houvast om langzaam te bevatten wat er nu eigenlijk gaat gebeuren. En ook, om heel stiekem een plannetje te maken. Een plannetje voor de toekomst. En ook om nu eens een vakantie te boeken die ik niet hoef te annuleren. 

Ik hoop dat de zomervakantie dit jaar wel kan blijven staan. En dat we alsnog een keer naar New York kunnen om mijn 25 jaar KLM te vieren. Heb inmiddels bijna alles kunnen annuleren behalve de Explorer pas. Corona is geen reden om deze te annuleren kreeg ik als antwoord. 

Misschien borstkanker wel.

Het is officieel

20 maart

Ik kan stoppen mijn hoofd te vertellen dat ‘ze’ vast een vergissing gemaakt hebben, ik ben net gebeld.

Ik heb borstkanker.
Graad 2.
Pas na de MRI en alle lab uitslagen is de puzzel compleet en hoor ik van de oncoloog 26 maart hoe het behandelplan eruit gaat zien.
Ik ga even het strand op, met Henk Jan. Ik zei al grappend dinsdag in het ziekenhuis: “Ik geloof dat wij gewoon niet van elkaar afkomen”.

smile

20 maart

Ik heb vast een schriftje gekocht. Voor vragen en dingen die ik vast niet ga onthouden.

Het is een schriftje met de tekst ‘I smile with you’ erop. Elke keer als ik het pak zal ik mezelf een glimlach sturen. Een tip die ik van een yogadocente al eens kreeg: elke dag een glimlach naar je hart sturen.

Een smile staat ook op de voorkant van het boek van Mo Gawdat. Ik moet zijn boek weer eens lezen. Als je zijn formule kunt toepassen ben je namelijk nergens meer bang voor.

Gisteren sprak ik een lieve nicht die helaas ook precies weet waar dit blog over gaat. De nurse in het ziekenhuis vroeg of er genetisch onderzoek was gedaan in onze familie als het gaat om kanker, en dit wilde ik bij mijn nicht checken. Ik vertelde haar dat ik nog helemaal niet bezig ben met de behandelingen die ik ga krijgen of hoe ingrijpend die kunnen zijn of eng of wat dan ook. Ik wil nu maar één ding weten: tegen wat voor soort monsterlijke cellenklomp ga ik het opnemen?

Hoe ik dat moet doen is (nog) bijzaak.

hartpijn

19 maart

Ik word wakker en weet dat het veel te vroeg is. Ik weet ook dat er iets is. Iets wat er gisteren nog niet was. Oh ja, mijn borst doet pijn van het prikken.

Maar ik voel nog iets. Iets overweldigends verdrietig. Alsof er iets heel ergs is gebeurd. Ik voel het gewoon echt in mijn lijf. Precies op de plek waar mijn hart zit. Precies achter de plek waar een tumor zit. Hartpijn.

Hoe ga ik deze dag doorkomen. En dan morgen nog een halve dag. Totdat ik gebeld word door de nurse die het woord borstkanker officieel gaat noemen. Alleen weet ik dan nog niet wat komen gaat. Moet ik mensen bellen? Wat zeg ik dan, ik weet zelf nog niets. En ik wil geen verhalen horen van bekenden van bekenden die het ook hadden maar bij wie het allemaal meeviel. Dat zegt namelijk niets over mijn situatie en geeft al helemaal geen zekerheid. Ik heb zelf ook vriendinnen die deze diagnose kregen. Eef heb ik gisteren wel gebeld. Het is namelijk wel heel fijn om iemand te spreken die precies weet hoe het voelt.

Misschien moet ik al vast gaan schrijven. Schrijven heeft me eerder geholpen de warboel in mijn hoofd en lijf te ordenen. En niemand kan me in de rede vallen of met goede adviezen komen totdat ik weet wat ik moet of wil zeggen, over hoe ik me voel.

Uren later is het een normale tijd om op te staan. Ik volg een online yogales maar ben me alleen maar bewust van mijn borsten. Zou ik ze mogen houden?

Ik ben boos op de kinderen die veel te lang uitslapen en doen of het vakantie is. Ik ben boos op corona, want als ik het krijg mag ik het ziekenhuis niet in. En daarom kan ik geen vriendinnen vragen om een fysieke knuffel of om een potje bij te janken.

Ik ga maar weer fietsen. Even bloemen halen op de markt.

Ik ben boos dat er mensen te dichtbij langs lopen.

Ik ben gewoon boos. En verdrietig.

foute boel

18 maart

Even poetsen, even fietsen, even naar de Jumbo, even niet nadenken. Het is vast een cyste. Of toch niet? Wat als? Even fietsen, even lopen, even naar de vogels luisteren. Die doen ook gewoon normaal. Het leven is gewoon normaal. Behalve corona. 

Eindelijk tijd om te gaan. Ik ga alleen want je kunt natuurlijk niet iemand meenemen naar een ziekenhuis met deze pandemie, stel je voor dat je begeleider wel snottert. Sta je zo weer buiten. Bovendien kan ik dit prima zelf want het is vast loos alarm. Wat zei de huisarts nou? Ze maken een foto en dan zou ik snel horen wat de bevindingen waren? Van wie eigenlijk? 

Het is echt bizar rustig bij het ziekenhuis. Er rijden geen bussen, er is plek zat in de parkeergarage en er loopt niemand op de stoep. Ik wacht in een totaal lege wachtkamer, ook heel vreemd. En overal hangen briefjes: mocht je een begeleider meegenomen hebben dan mag deze persoon echt niet mee de onderzoekskamer in. Zie je wel, is maar goed dat ik alleen gegaan ben. 

"Komt u verder. U heeft calcificaties die niet zo duidelijk waren geloof ik, ik zie niet veel hoor op de foto die in de bus is gemaakt." Dat klinkt goed, het valt vast allemaal mee. "Volgens mijn huisarts en de brief die ik mee heb gekregen is er een afwijking van 1.3 cm aangetroffen en nog iets van 0,9 cm. Dat snap ik al niet helemaal, want de huisarts zei niets over twee afwijkingen aan de telefoon". De foto is snel gemaakt en de laborante zegt dat deze nieuwe foto's in ieder geval veel duidelijker zijn. Ik vraag of ik even mag komen kijken op haar scherm en dat is ok. Tsja, het is tenslotte mijn lichaam. Ze heeft gelijk. Je ziet op haar foto duidelijk een rondje. Op de foto uit de bus is het veel vager.

"Wanneer hoor ik of het een cyste is of niet?" vraag ik. 

"Ik ga even de radioloog halen en een echo aanvragen. Zij neemt het over en zal u een uitslag geven." Ik kleed me aan en ga naar een andere wachtkamer. Ik app Henk-Jan dat ik bijna klaar ben en dat ik ook zometeen een uitslag heb. Ondertussen denk ik: een echo? Daar zei de huisarts niets over. Wat betekent dit? Voor ik het weet lig ik op de onderzoekstafel. En voor ik het weet verschijnt er een donkere vlek op de echo.

"Dit is niet goed, waarschijnlijk kwaadaardig" zegt de radioloog. 

"We gaan een biopt nemen".

Ik barst in huilen uit. De assistente slaat meteen een arm om me heen, ook al mogen we elkaar niet meer aanraken of dichter dan een meter bij elkaar staan vanwege corona.

"Wil je iemand bellen?"

Dat wil ik wel. Ik bel Henk-Jan die godzijdank meteen opneemt.

"Kom je alsjeblieft, het is foute boel". De assistent blijft bij me wachten, haalt koffie en een warm laken. Ik zit te trillen als een rietje en kan de koffie nauwelijks in het kopje houden. Zo voelt stress. Ik was het even vergeten. Een kwartier later is Henk-Jan er. 

"Het dringt niet door, het kan gewoon niet, weer kanker?" roep ik snikkend. 

"Meisje, je huilt dus ik denk dat het wel binnenkomt. Ik vind het zo rot voor je".

De radioloog zet alles klaar, vertelt dat de prik pijn gaat doen maar dat kan me niets schelen. Pijn is vele malen minder erg dan niet weten of en hoe erg de kanker is. En terwijl het echo apparaat weer over mijn linkerborst gaat voel ik nu ook dat iets in mijn borst niet voelt zoals het moet. Een zeurend gevoel. 

Of ik zelf de knobbel gevoeld heb? vraagt de radioloog. Nee, na een jaar melanoomcontroles ben ik op alles behalve mijn borsten gefocust geweest maar ken ik wel elke plek op mijn huid…. Als er twee stukjes weefsel in het potje zitten is het klaar en word ik verwacht bij de oncologisch verpleegkundige.

Route 8. Ik ken dit ziekenhuis op mijn duimpje na drie bevallingen, gebroken ledematen bloedonderzoeken van het gezin en andere medische ingrepen. Maar route 8 is een totaal andere wereld. Rustig en sereen, mooi ingericht en lichte ruimten. En toch is dit dé afdeling waar je absoluut nooit wil komen. Petri, de nurse, staat ons te woord en lijkt alle tijd van de wereld te hebben voor mij. Dat is fijn. Ze vraagt meteen een MRI aan en vertelt hoe dat zal gaan. Ze vertelt dat ik haar vanaf nu elke dag mag bellen, alles mag vragen en dat ze mij vrijdagmiddag zal bellen met een eerste uitslag van het biopt. Dan zal ik weten of het borstkanker is.

Maar ik weet het al.

En toen ging de telefoon...

16 maart

Het is onwerkelijk, de corona crisis. De zon schijnt, buiten fluiten de vogels gewoon door maar binnen is het gek. Want ik zit met drie pubers die niet naar school mogen. En ikzelf heb geen werk op kantoor en wacht thuis af hoe dit verder gaat. In de hoop dat ik snel iets, maakt niet uit wat, kan doen op de afdeling waar ik een paar weken geleden als trainer begonnen ben. Een hele fijne afdeling waar ik net een heel intensief en vooral inspirerend inwerktraject begonnen ben.

Ik kan niet wachten tot de wereld weer 'gewoon' zal zijn. Maar tot die tijd ga ik maar ramen lappen ofzo. En hier thuis een kop koffie drinken met Henk-Jan, want die zit ook maar solitair in zijn eigen appartement. 

Hij stapt precies binnen op het moment dat mijn telefoon rinkelt en het display mij vertelt dat het de huisarts is. Niet weer, denk ik.

"U heeft meegedaan aan het bevolkingsonderzoek borstkanker. Er is iets afwijkends gezien."

"Dit kan toch niet? U belde mij vorige week ook al na het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker, waar HPV is aangetroffen, ook niet goed. Ik heb die boodschap net verwerkt en geparkeerd. En nu dit? Ik heb net weer vertrouwen in mijn lichaam na een jaar gedeald te hebben met melanoomkanker."

"Ik weet dat u erg schrok van dat laatste bericht. Het spijt me dat ik u nu moet doorverwijzen naar het ziekenhuis. Maar het kan best een cyste zijn hoor, uw foto gaf niet voldoende duidelijkheid en daarom moet er een nieuwe gemaakt worden. Met spoed. Ik bel u zo terug wanneer dat kan."

Henk-Jan gaat heeft tijdens het koffie zetten slechts mijn kant van deze dialoog gehoord maar de ernst is hem meteen duidelijk. Ik duik huilend in zijn armen.